غرفه ی ناز

سلام بر دحوالارض، روزی که ابراهیم و عیسی(ع)، چشم به جهان گشودند تا نابخردان را با روشنایی آشنا کنند. 

سلام بر دحوالارض، روزی که آسمان و زمین، برای آدمی آغوش می‌گشایند و نعمت‌هایشان را سوی او روانه می‌کنند. 

سلام بر دحوالارض، روزی که برای نخستین بار خدا نعمت‌هایش را نازل کرد تا آدمی به مهرش پی ببرد. 

سلام بر دحوالارض، روزی که عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد تا ما گم گشتگان کوی دوست، عشق را بجوییم و ببوییم، بلکه در سرای فانی آرام گیرم و آرامش دیگران را بر هم نزنیم، و آرام‌گاه خلایق باشیم و دل آرام پس از چند صباحی زیستن، راهی سرای باقی شویم. 

سلام بر دحوالارض، روزی که خدا آن را پدید آورد تا بهانه‌ای دیگر بر بهانه‌ها بیفزایید، بلکه آدمی را رها کند از زندان دنیا و برهاند از بند اهریمن. 

سلام بر دحوالارض، روزی که لب بر هم می‌نهیم و از بدگویی دوری می‌کنیم، روزی که چشم می‌بندیم و نازیبایی‌هایی را که زیبایی به چشم می‌آیند، نمی‌نگریم، 

روزی که از افترازنندگان دوری می‌کنیم، از واژه تهمت بیزاری می‌جوییم، روزی که تهی‌دستان را دوست خود می‌شماریم و مستکبران را به حال خود رها می‌کنیم، 

روزی که شمع وجودمان را بار دیگر با شعله ایمان روشن می‌کنیم، بلکه از تاریکی ظلمت‌کده دنیا بکاهیم، روزی که آب می‌پاشیم و غبار از تنها راه هستی می‌زداییم و گام‌های نویی را به این راه دعوت می‌کنیم، 

روزی که واژه واژه می‌نویسیم، بلکه واژه واژه بخوانند و آگاهی منتشر شود و بر شمار آگاهان افزوده شود، روزی که قامت راست می‌کنیم و به دور دست می‌نگریم تا سواری سبزپوش ببینیم که می‌آید تا ما را برهاند و همه روزمان را دحوالارض قرار دهد، 

روزی که عشق دوباره معنا می‌شود تا معنای الهی‌اش را حفظ کنیم و برای خود زمزمه کنیم تا آرام یابیم و به آرامشی جاودانه برسیم، 

روزی که جامه نوی خویش را می‌پوشیم و جانب صحرا می‌رویم و جانب کوه‌ساران می‌دویم و نشانی دوست را می‌گیریم، بلکه دوست اعظم را بیابیم و بر سر یک سفره بنشینیم و روزی‌مان فراوان گردد. روزی که... .

سلام بر دحوالارض، روزی که خدا آن را پسندید برای انسان، تا انسان برای پسندیده گشتن خویش بکوشد.

مهم‏ترین روز این ماه شریف، روز بیست و پنجم این ماه است که به روز «دحوالارض»

 مشهور است: «دحو» به معنی بسط و گسترش است. شاید مراد از این تعبیر،

 آن باشد که در این روز کره‏ی زمین که سرتاسر در زیر آب بود، در محل کعبه‏ی فعلی

 از زیر آب خارج شد و به اذن خداوند از این قسمت خشکی‏های زمین گسترش یافت.

 البته حوادث و وقایع دیگری نیز در این روز واقع شده که همه دال بر اهمیت و عظمت

 این روز است، همانند: نصب کعبه به عنوان خانه‏ی خدا،

 به زمین آمدن حضرت آدم علیه‏السلام، ولادت حضرت ابراهیم

و حضرت عیسی علیهما‏السلام و. . .

از مهم‏ترین اعمال این روز، «روزه» است، زیرا این روز،

 یکی از چهار روزی است که در تمام سال، روزه‌اش به شرافت و فضیلت

بسیار مشهور است و برابر با ثواب هفتاد سال و کفاره‏ی گناهان هفتاد سال

 دانسته شده. از امیرمؤمنان علیه‏السلام هم روایت شده:

کسی که این روز را روزه بدارد و شبش (شب بیست و پنجم) را به عبادت

 مشغول باشد، ثواب عبادت صد سال را که روز و شبش را در عبادت گذرانده باشد،

 خواهد داشت و هم‏چنین هر گروهی که در این روز گرد هم ایند برای ذکر خداوند،

پراکنده نمی‌گردند مگر این که خواسته‏ی آنان عطا می‌شود».

از این روایت به دست می‌اید، دور هم جمع شدن و دعا و توجه به خداوند در این روز

 به صورت جمعی، مورد عنایت ویژه است و این فرصت مغتنمی است برای

 هیأتی‌ها که برنامه‏ی ویژه و بخصوصی را ترتیب بدهند و از آن‏جا که این روز،

 یکی از روزهایی است که ظهور حضرت مهدی ارواحناه فداه در آن احتمال داده شده،

خواندن زیارت آل یس، بسیار مناسب است، زیرا خود آن حضرت فرمود:

«هرگاه خواستید به واسطه‏ی ما به خداوند تبارک و تعالی توجه پیدا کنید،

این دعا را بخوانید».

ضمناً نمازی دو رکعتی برای نزدیک ظهر این روز هم نقل شده که در هر رکعت

 یک حمد و پنج مرتبه سوره‏ی «شمس» خوانده می‌شود و بعد از سلام نماز،

دعای کوتاهی خوانده می‌شود که در اعمال روز 25 ذی‏القعده در مفاتیح آمده است.

زیارت نکته‏ی پایانی هم این که روز 25 ذی‏القعده در نزد خواص

و اهل معرفت با زیارت سلطان القلوب مولانا علی بن موسی الرضا علیه‏السلام گره خورده،

 به طوری که همه ساله در این روز، بسیاری از اهل معرفت و بزرگان و علما از دور و نزدیک

خود را به مشهدالرضا علیه‏السلام می‌رسانند و زیارت در این روز را ترک نمی‌کنند.

از مرحوم میرداماد نقل شده: «زیارت حضرت رضا علیه‏السلام در این روز،

 از بافضیلت‌ترین و موکّدترین اعمال مستحبی است».

گرچه بنا بر نقل غیر مشهور، روز بیست و سوم این ماه،

روز شهادت حضرت رضا علیه‏السلام است و در این روز هم زیارت حضرت از دور و نزدیک

 مورد سفارش قرار گرفته ولی برخی علما و بزرگان، زیارت بیست و پنجم را ترک نمی‌کردند.

به هر حال امیدواریم هر که کبوتر دلش یاد آقا کرد،

 بداند آقا طلب کرده و یاعلی بگوید و عازم شود.

غریب است و غمش مفهوم دارد

نشان از مادری مظلوم دارد

رضا عطر حضورش در خراسان

صفای چهارده معصوم دارد.

.

التــــــمـــــاس دعــا

.

یا علی